ตีพิมพ์ปี 1937 ถูกวงการวิจารณ์ปฏิเสธ และเกือบสาบสูญไปพร้อมหลุมศพไร้ชื่อของผู้เขียน
จนอลิซ วอล์กเกอร์ ตามหาเธอเจอในทศวรรษ 1970
วันนี้มันคือหนึ่งในนิยายที่สำคัญที่สุดของวรรณกรรมอเมริกัน
**
ต้นแพร์ผลิดอกในฤดูใบไม้ผลิ และเด็กสาวคนหนึ่งเข้าใจว่าชีวิตควรเป็นอย่างไร
ที่เหลือคืออีกหลายสิบปีของการเดินทางไปให้ถึงมัน
ภาษาที่เฮิร์สตันเขียนไว้ในปี 1937 ยังคงงดงามอย่างไม่มีอะไรเทียบได้
**
เรื่องย่อ
ตลอดชีวิต มีคนคอยบอกเจนี่ว่าเธอควรเป็นผู้หญิงแบบไหน
ยายต้องการให้เธอมั่นคง สามีต้องการให้เธอเชื่อฟัง
เธอใช้เวลายี่สิบปีเรียนรู้ที่จะเงียบ และใช้เวลาที่เหลือเรียนรู้ที่จะพูด
หนึ่งในนวนิยายทรงพลังที่สุดของขบวนการฮาร์เล็มเรอเนซองส์ ที่ถูกลืมไปกว่าสามทศวรรษ
ก่อนจะกลับมาในฐานะวรรณกรรมคลาสสิก และบันทึกของโลกที่หายไปแล้ว
ท่อนที่เป็นที่มาของชื่อเรื่อง
มันง่ายเหลือเกินที่จะมีความหวังในเวลากลางวัน เพราะยังมองเห็นสิ่งที่ฝากความหวังไว้ได้ แต่บัดนี้เป็นกลางคืน และราตรีก็ยังคงเป็นราตรี ราตรีกำลังก้าวย่างความว่างเปล่า กุมโลกทั้งใบไว้ในอุ้งมือ พวกเขานั่งรวมกันอยู่ในเพิงพักกับผู้คนอีกมากมาย ดวงตาเพ่งจ้องข้ามกำแพงอันโหดร้าย และดวงวิญญาณเฝ้าถามว่า พระองค์ทรงตั้งพระทัยจะให้เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของพวกเขามาต่อกรกับพระอานุภาพของพระองค์จริงหรือ ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังจ้องมองความมืดมิด แต่แท้จริงแล้ว ดวงตาของพวกเขากำลังเฝ้ามองพระเจ้า
MakeWebEasy